Duchowe budowanie. Święto poświęcenia bazyliki na Lateranie (9 listopada).

Kategoria: Kalendarz liturgiczny

Utworzono: sobota, 08, listopad 2025 01:29

Bóg jest dla nas ucieczką i siłą:
najpewniejszą pomocą w trudnościach.

Piękna jest bazylika na Lateranie, ale dzisiejsze święto nie jest zachwytem nad artyzmem czy pięknem budynku. Jesteśmy zaproszeni do zachwycenia się Kościołem Chrystusowym - Ludem Bożym i Ciałem Chrystusa. Każdorazowo, kiedy w liturgii wspominane jest poświęcenie jakiegoś kościoła, mamy okazję odkryć na nowo, że nasza wiara wyraża się i umacnia w konkretnej wspólnocie, a fundamentem tej wiary jest spotkanie ze Zmartwychwstałym. Kościoły są budowane nie po to, aby stały puste, ale po to, aby w nich spotykali się wyznawcy Chrystusa. Budynek jest pomocą (obrazem) tego, do czego jesteśmy zaproszeni przez chrzest a mianowicie do bycia wspólnotą - wspólnotą z Bogiem i bliźnim. Dlatego w drugim czytaniu św. Paweł nas pyta: "Czyż nie wiecie, żeście świątynią Boga i że Duch Boży mieszka w was". Naprawdę piękny jest ten budynek kościoła, w którym człowiek odnawia swoją miłość do Pana i doświadcza Jego działania. Prośmy Pana, aby nas - swoją świątynię - oczyścił i odnowił.  Ożywił swoim Duchem, oczyścił swoim Słowem. Uświęcił swoją obecnością.

 Od XII wieku w tym dniu obchodzi się rocznicę poświęcenia bazyliki, którą cesarz Konstantyn Wielki wzniósł na Lateranie. Święto obchodzono początkowo tylko w Rzymie. Ponieważ bazylika na Lateranie jest "matką i głową wszystkich kościołów Miasta i Świata", święto rozszerzono na cały obrządek rzymski, jako znak miłości i jedności ze Stolicą Piotrową, która "przewodniczy związkowi miłości" (św. Ignacy Antiocheński, List do Rzymian).

"Chcesz, aby bazylika była piękna? Nie zaśmiecaj swej duszy brudem grzechów. Jeśli chcesz, aby bazylika lśniła blaskiem, pamiętaj, że i Bóg pragnie, aby twa dusza nie była mroczna. Niechaj - jak mówi Pan - tak świeci w was światło dobrych czynów, aby uwielbiony był Ten, który jest w niebie. Podobnie jak ty wchodzisz do tego oto kościoła, tak Bóg pragnie wejść do świątyni twej duszy, zgodnie ze słowami obietnicy: "Zamieszkam i będę chodził pośród nich".

- z kazania św. Cezarego z Arles, biskupa

 "Niech każdy jednak baczy na to, jak buduje.  Fundamentu bowiem nikt nie może położyć innego, jak ten, który jest położony, a którym jest Jezus Chrystus" - 1 Kor 3,10b-11

Rocznica poświecenia kościoła to pytanie o fundament. Świętujemy urodziny, imieniny, rocznicę ślubu - a chrzest? Nie ma co budować na piasku wątpliwości, grzechu, lęku, indyferentyzmu, ... Skałą jest Jezus, świątynia Ducha zbudowana na Nim (na Słowie, wierze, miłości ...) nie runie. A jeśli mój grzech spowoduje zniszczenie świątyni, oszpecenie, zamieni ją w magazyn, hotel, ruinę ... to niech pomocą będą słowa z wprowadzenia do obrzędów pokuty: Przez sakrament pokuty Ojciec przyjmuje Syna, który do Niego wraca, Chrystus bierze na ramiona zgubioną owcę i odnosi do owczarni, a Duch Święty na nowo uświęca swoją świątynię albo pełniej w niej zamieszkuje.

Wybrałem i uświęciłem tę świątynię,
aby moja obecność trwała tam na wieki.
2 Krl 7,16

Wybrałem CIEBIE !!!

WWW:

• Rocznica poświęcenia bazyliki laterańskiej: https://brewiarz.pl/
• Rocznica poświęcenia Bazyliki Laterańskiej (Wprowadzenie do liturgii): https://liturgia.wiara.pl/

  "(...) Za każdym razem, kiedy obchodzimy uroczystość poświęcenia kościoła, przywoływana jest istotna prawda: świątynia materialna budowana z kamieni jest znakiem Kościoła żyjącego i działającego w historii, czyli tej „duchowej świątyni”, jak mówi apostoł Piotr, której sam Chrystus jest „żywym kamieniem, odrzuconym wprawdzie przez ludzi, ale u Boga wybranym i drogocennym” (1 P 2,4-8). Jezus w Ewangelii dzisiejszej liturgii, mówiąc o świątyni, ujawnił wstrząsającą prawdę: to znaczy - świątynia Boża jest nie tylko budynkiem uczynionym z kamieni, ale jest Jego Ciałem, uczynionym z żywych kamieni. Na mocy chrztu każdy chrześcijanin jest częścią „Bożej budowli” (1 Kor 3,9), co więcej staje się Kościołem Boga. Duchowa budowla, Kościół - wspólnota ludzi uświęconych krwią Chrystusa i Duchem Zmartwychwstałego Pana wymaga od każdego z nas, byśmy żyli zgodnie z darem wiary i podejmowali pielgrzymkę chrześcijańskiego świadectwa. Jak wszyscy wiemy zgodność w życiu między wiarą a świadectwem nie jest łatwa. Ale musimy iść dalej i urzeczywistniać w naszym życiu tę codzienną konsekwencję. „To chrześcijanin!” nie tyle ze względu na to, co mówi, ale z powodu tego, co czyni, ze względu na swoją postawę. Ta konsekwencja obdarzająca nas życiem jest łaską Ducha Świętego, o którą musimy prosić. Kościół, u początków swego istnienia i misji w świecie był jedynie wspólnotą utworzoną, aby wyznawać wiarę w Jezusa Chrystusa, Syna Bożego i Zbawiciela człowieka, wiarę działającą przez miłość. Obydwie się łączą! Także dzisiaj Kościół jest powołany, aby być w świecie wspólnotą, która zakorzeniona w Chrystusie przez chrzest, wyznaje z pokorą i odwagą wiarę w Niego, świadcząc ją w miłosierdziu. Temu zasadniczemu celowi powinny być podporządkowane także elementy instytucjonalne, struktury i organizmy duszpasterskie; temu zasadniczemu celowi: świadczeniu wiary w miłosierdziu. Miłosierdzie jest właśnie wyrazem wiary, a także wiara jest wyjaśnieniem i podstawą miłosierdzia.

Dzisiejsze święto zachęca nas do refleksji na temat komunii wszystkich Kościołów, to znaczy tej wspólnoty chrześcijańskiej, i przez analogię zachęca nas do zaangażowania się, aby ludzkość mogła przezwyciężyć granice nienawiści i obojętności, budować mosty porozumienia i dialogu, by uczynić z całego świata rodzinę narodów pojednanych między sobą, braterskich i solidarnych. Sam Kościół jest znakiem i zapowiedzią tej nowej ludzkości, kiedy żyje i upowszechnia swym świadectwem Ewangelię, orędzie nadziei i pojednania dla wszystkich ludzi.

 pp. Franciszek, Anioł Pański 9.11.2014