Wiem, gdzie szukać szczęścia - w Jezusie

Jestem szczęśliwa! Żyję we własnych marzeniach :) Tak jestem bardzo szczęśliwa :D Są we mnie ogromne pokłady radości, optymizmu, zaufania! :) Często zastanawiałam się skąd to się bierze, gdzie jest źródło, dlaczego mam taką łaskę, czemu akurat ja :)
Ale był moment, kiedy upadłam… Przeprowadziłam się do Warszawy z ukochanego krakowskiego, studenckiego życia i przestałam sobie z tym radzić. Dreptałam ulicą z pracy do pociągu, z pociągu do mieszkania, z mieszkania do pociągu, z pociągu do pracy. Patrzyłam na okna mieszkań, na ludzi i myślałam o tym, jak bardzo są nieszczęśliwi! Nikt nie jest szczęśliwy, bo to życie zwyczajnie nie ma sensu. Żadnego. Przestraszyłam się, ja Judyta straciłam mój optymizm – straciłam moją tożsamość. Zaczęłam się modlić, a raczej krzyczeć do Boga, w każdym momencie mu wyrzucałam, pytałam go, dlaczego jest taki zły, złośliwy, wredny, czy sprawia mu przyjemność mój ból? Miałam tylko pragnienie. znalezienia jednej grupy ludzi, jednego miejsca, gdzie będę u siebie, gdzie będę miała prawo być sobą. Marzyłam o mieszkaniu, gdzie będę chciała wracać. Albo o pracy, gdzie będę akceptowana. Krzyczałam do Niego, że dobry Bóg dałby mi chociaż wspólnotę ludzi wierzących, z którymi będę mogła wzrastać. Tęskniłam. Za moim życiem, za mną, taką jak kiedyś. Za sensem życia. Dreptałam nie wiedząc, po co to wszystko. I wtedy pomyślałam, że jeżeli kiedykolwiek znajdę odpowiedź na pytanie, po co się żyje, dlaczego warto, zapiszę ją sobie i będę po nią sięgać w każdym trudniejszym momencie.
I Jezus – Maksymalista nie tylko dał mi wspaniałą wspólnotę, ale kazał iść za sobą i powoli naprawiał wszystko, zesłał mi cudownych ludzi, miejsca w Warszawie, które pokochałam. Nauczył na nowo optymizmu, radości. A w serce wlał pokój, opanowanie. Nie pomógł troszkę, ułożył wszystko! Pozwolił trwać w cudzie, doświadczać go codziennie i znów żyć we własnych marzeniach. I na nowo jestem szczęśliwa, moja wiara jest jeszcze silniejsza, chcę świadczyć i pokazywać Jezusa innym. I wiem, gdzie szukać szczęścia - w Jezusie, a On już dalej się zatroszczy. Z Jezusem nie boję się o nic, wiem, że daje mi wszystko, spełnia moje pragnienia, pozwala mi podróżować, poznawać świat, żyć na maxa, mieć cudownych przyjaciół, chodzić do kawiarni, uczyć się języków, pracować i być docenianą. Z nim nie boję się o męża – bo wiem, że będę mieć najlepszego, o pieniądze, bo załatwi mi je, jak zabraknie, o szczęście, bo JEZUS DO SZCZĘŚCIA MNIE POWOŁAŁ. Ufam Mu, a On pomagał i pomaga mi we wszystkim :) Zdawać egzaminy, znaleźć kasę na wyjazd, rozmawiać z ludźmi, jest w każdej historii mojego życia, w każdej błahostce, bo Jezus jest moim Panem zawsze. Nawet jak się spóźniam na pociąg, to nie wkurza się na mnie, ale kolejny raz pomaga mi to rozwiązywać :D Trzeba walczyć. Bo wspinaczka ku szczęściu nie jest łatwa, ale jest piękna!
I za to CHWAŁA PANU!
SOWa :P

(Duszpasterstwo Akademickie św. Anny w Warszawie, 5 kwietnia 2012)