Dziś Bóg zabiera mój strach

Jest dzień 31.03.2012 roku - zwyczajny, deszczowy dzień. Niby wszystko tak jak to bywa w sobotni, przepełniony lenistwem poranek. Coś jednak zaczyna się dziać… Zaczynam rozmawiać ze współlokatorką. Coś mnie w tej dyskusji mocno uderza. Jej słowa – wydają się być tak szczere i prawdziwe, że trudno w nie nie uwierzyć. Ona wychodzi i zostaję sama z Pismem Świętym. Rozmyślam nad wypowiedzianymi słowami i długo modlę się Słowami Pisma Świętego. Czuję, że w tym momencie przychodzi do mnie sam Pan Jezus i wskazuję mi fragment z 1Kor, 37-41, mówiący o tym, że nie mogę się do nikogo porównywać . On chce bym przyjęła swą wyjątkowość i piękno, taką jaką zostałam stworzona. Kiedy Zły wypala mego ducha i dotkliwie mnie rani, proszę Jezusa by był ze mną i pomógł nieść mój krzyż, który przyjmuję z woli Ojca. Tylko On najlepiej może mnie zrozumieć i rzeczywiście mi pomóc. Im mocniej Zły daje się we znaki, tym niżej Jezus schyla się ku mnie z krzyża by opowiedzieć mi o Swojej bezgranicznej Miłości do mnie i mówi żebym się nie bała, bo jest przy mnie. Ci którzy mnie dobrze znają, wiedzą, że tego czego boję się najbardziej na świecie to Demony i wszelkie filmy z egzorcyzmami brrrrrrr. Święta nie jestem (może kiedyś :D), jednak Zły niemiłosiernie nęka mnie poprzez usilne wmawianie mi, iż w oczach ludzi mam bardzo niską wartość, że jestem nielubiana (co często stanowi barierę z mojej str.w kontaktach interpersonalnych), mało atrakcyjna, że nigdy nie znajdę pracy, stabilizacji, mężczyzny, domu i najgorsze- że ludzie się nade mną litują (szczególnie jeśli chodzi o brak pracy). Już z samej rozmowy ze współlokatorką okazuje się, że to wierutne kłamstwo, które sobie systematycznie wkręcam. Myślę, że już tu Bóg maczał swoje paluszki, by otworzyć mi oczy. Po modlitwie w Piśmie, sięgnęłam po książkę pisaną na klęczkach (Francesco Bersini: Mądrość Ewangelii), gdzie czytam: Jeśli pragniesz stać się osobą duchową, jedną z najważniejszych cnót w jakiej należy się ćwiczyć jest wytrwałość (por. 1TM 6,11). Myślę sobie: Nieeeeeeeee, przeginasz Ojczulku. No, ale tak właśnie Bóg sprawdza moją cierpliwość i pokorę, wobec sytuacji w której się znalazłam – braku pracy. Czytam dalej: Pan czasem czeka z wysłuchaniem twoich próśb, aby wzrastały twoje zasługi . I wszystko jasne! W dodatku zapewnia mnie, że nie pozwoli mi zginąć z głodu, więc musi to być jakiś chytry plan Boga wobec mnie :D. Na koniec dnia przypadkowo oglądam filmik o tym, że jestem Boskim Arcydziełem i już nie mogę… Dobrze że dzień się już kończy ufff. Dziś Bóg zabiera mój strach po raz kolejny i wiem, że nie zawaha się tego zrobić raz jeszcze i jeszcze, jeśli tego mocno zapragnę. Może jutro zabierze Twój, jeśli mu na to pozwolisz .
Chwała Panu!
Iza

(Świadectwo opublikowane na profilu DA na facebooku,
Duszpasterstwo Akademickie św. Anny w Warszawie, 6 kwietnia)